چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

گفتي كه: مي بوسم تو را، گفتم تمنا مي كنمگفتي كه: گر بيند كسي؟ گفتم كه: حاشا مي كنم گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كندگفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنمگفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرمگفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم گفتي: اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنمگفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگیگذری کن: که خیالی شدم از تنهاییگفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تومن به جان آمدم، اینک تو چرا مینایی؟بس که سودای سر زلف تو پختم به خیالعاقبت چون سر زلف تو شدم سوداییهمه عالم به تو میبینم و این نیست عجببه که بینم؟ که تویی چشم مرا بیناییپیش ازین گر دگری در دل من میگنجیدجز تو را نیست کنون در دل من گنجاییجز تو اندر نظرم هیچ کسی مینایدوین عجب تر که تو خود روی به کس ننماییگفتی: «از لب بدهم کام عراقی روزی»وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش

ور چرخ سرکش آید بر همدگر زنیمش

گر رخت خویش خواهد ما رخت او دهیمش

ور قلعهها درآید ویرانهها کنیمش

گر این جهان چو جانست ما جان جان جانیم

ور این فلک سر آمد ما چشم روشنیمش

بیخ درخت خاکست وین چرخ شاخ و برگش

عالم درخت زیتون ما همچو روغنیمش

چون عشق شمس تبریز آهن ربای باشد

ما بر طریق خدمت مانند آهنیمش

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

رزق آید پیش هر که صبر جست رنج کوششها ز بیصبری تست چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...